El castallense Álvaro Martínez Durá participó el pasado 2 de octubre en el Challenge Barcelona-Maresme, un triatlón internacional extremadamente duro: 3,8 kilómetros de natación, 180 kilómetros de ciclismo y 41,195 kilómetros de carrera a pie. El deportista, miembro del Club Atletisme Castalla, logró superar con éxito las tres pruebas con un crono de 11:58:08 y nos explica su hazaña en la siguiente crónica. ¡Enhorabuena, 'ironman'!
ÁLVARO MARTÍNEZ DURÁ
¿Cómo contar la historia de algo tan largo? Realmente, un Ironman no son las horas que compites, son meses y meses de entrenamiento en solitario en los que aprendes a conocerte a ti mismo, conocer cómo responde tu cuerpo ante el esfuerzo y, sobre todo, a convencerte de que puedes, de que tu límite no está antes de esos 226 kilómetros que componen este triatlón de larga distancia, esos 226 km a los que conocemos como un Ironman.
El día empieza a las 5 de la mañana, nunca me había costado tan poco levantarme tan temprano, bajo a desayunar, hay otro chaval que también va a correr, nuestras caras, entre concentración y miedo, son para verlas, así que entre charlas, imagino que para liberar la tensión del momento, me meto entre pecho y espalda dos platos de espaguetis a palo seco, más que comérmelos los meto a la fuerza en mi cuerpo, siento que todo lo que pueda engullir será bueno para luego, falta me va a hacer toda esa energía.
Me vuelvo a subir a la habitación, una duchita rápida para despejar un poco y ahora sí, ahora sí que me pongo el mono, mi compañero de viaje las próximas horas, y ya nos dirigimos hacia la zona de boxes para hacer los últimos preparativos y empezar con el lío. Son momentos de mucha emoción, mucho nervio y, sobre todo, de mucha concentración.
La mirada perdida en el infinito, en el mar, miles de recuerdos entran en tu mente, los entrenamientos, los días que has pensado dejarlo, Mar intentando por todos los medios hacer de mí un nadador aceptable, las fiestas de Moros y Cristianos entrenando… Ahora ya sí que todo ha valido la pena, ahora ya sí que estamos allí, en la salida y al menos con la opción de luchar por un sueño. Y con mi gente a muerte conmigo, el móvil a esas horas ya ha sonado, ya hay mensajes de ánimo y Lorena así lo transmite. Esa inyección de fuerza me hace tener toda la confianza del mundo.
Ya en el cajón de salida, con las fanfarrias a tope, aún se escapa alguna lagrimilla de emoción y tensión, no cambio ese momento por nada, el momento en el que antes de salir cuando más acojone tenía me dije a mí mismo: “Álvaro, lo estás haciendo más difícil de lo que es, sólo salta al agua y haz lo que sabes hacer, lo que llevas meses haciendo, para lo que estás preparado, y por lo que mucha gente ahora mismo ya está pendiente de ti, sólo sal y disfruta, lo duro ya está hecho”.
Así, sin más, una vez suena la bocina se acaban los nervios y la tensión, a nadar, a disfrutar del mar. Me tiro al agua intentando evitar patadas y me meto por una zona bastante limpia, nadando bien y sin perder la línea, no hago ni un metro de más y me siento cómodo, siento que voy bien y me centro en nadar cómodo. Cuando llevo más de la mitad, veo que no voy mal, me acuerdo de las horas de piscina, de Mar corrigiendo… Al final ha conseguido que nade y todo, gracias Mar.
Antes de lo pensado acabo el agua en 1:21, lo que para mí mejora mi mejor planteamiento y además me da una moral increíble. Tengo buen día y ahora va la bici, en bici sé que no fallo, alguien desde arriba me empuja y la bici es lo nuestro, así que simplemente procuro hidratarme y comer lo máximo posible y disfrutarla, ya que la prueba de maratón será dura, la bicicleta se va moviendo bien, la media es superior a 30 y pese a que se levanta algo de aire no bajo demasiado la media, por lo que bebo y como muchísimo.
A mediados de la segunda vuelta me doy cuenta que me he pasado comiendo, algo no me está sentando bien, por lo que decido sólo beber a partir de ese momento para que mi estómago se calme. La verdad es que lo consigo y llego al final del ciclismo con un buen tiempo, menos de 6 horas, y lo mejor de todo es que noto mis piernas súper frescas. Me cambio y me lanzo a correr mi primer maratón. ¿Quién me iba a decir a mí que debutaría como maratoniano en un Ironman? Cuatro vueltas a un circuito de 10.5 km que en algunos tramos se hace aburridote, pero que en otros tiene mucha gente, lo que siempre se agradece. Lo duro de verdad empieza aquí. La primera vuelta la doy volando, no me lo explico pero sin hacer esfuerzo me he cascado la primera vuelta a 4:50 y voy de cine, así que si mis piernas quieren correr no seré yo quien las frene, que sea mi cuerpo el que lo haga cuando crea oportuno, ¿no?.
La segunda vuelta empieza igual que la primera, hasta que en el kilómetro 12 algo me sienta mal, creo que una naranja, así que empiezo a tener angustia y mi cuerpo no va como toca, el ritmo baja a 6:30 y, además, se les ha acabado la Coca-Cola para que me asiente la barriga, así que me paso toda la vuelta pensando en llegar donde está Lorena, si llego allí me puedo parar unos minutillos con ella a ver si se me pasa, y seguro que me recupero.
Pienso en toda mi gente, en mis hermanos, en mi hermana, mis sobrinos y, en general, en todos los que llevan desde las 7 de la mañana pendientes de que el ordenador les de alguna buena noticia de mí. Empiezo a correr un kilómetro por cada uno y así van pasando los kilómetros. También tengo un amigo del trabajo, Dani, viendo el Ironman y animándome, un máquina que hace maratones en 2:48 y que me acompaña un kilometrillo cada vez que paso por su zona y me da vidilla y, sobre todo, grandes consejos a cada paso que va a mi lado.
Cuando en la segunda vuelta llego a meta, por donde está Lorena y con toda la intención de parar, oigo: “Vamos Álvaro que sí puedes, están todos contigo llamando a ver cómo estas y el Facebook no para, vamos que puedes”. Allí está ella transmitiéndome todo lo que la gente me va escribiendo por SMS o a través de Internet. Así, ¿cómo voy a parar, si parece que me hayan metido fuerza como si no hubiera empezado todavía a correr?. Le digo que voy bien y sigo para adelante, la moral se me ha recuperado, y cuatro kilómetros más adelante me espera Dani con una Coca-Cola, así que entre pitos y flautas y un paso por el baño, a mitad de la tercera vuelta, sobre el kilómetro 25, vuelvo a ser persona, me vuelvo a sentir bien y vuelvo a correr, sólo queda acabar la tercera vuelta, la ultima será un regalo para mí, y así es.
Empieza la cuarta vuelta, le digo a Lorena que me espere, que en un ratito vuelvo, y que voy a acabar, que estoy genial, mis piernas responden y todo está bien, no me duele nada. Realmente yo ya siento hace muchos kilómetros que voy a acabar, realmente desde el kilómetro 0, cuando antes de salir me llega un mensaje diciéndome “chavalín mucho ánimo” y otro que dice “Vamos, estamos a muerte contigo”. Ahí ya sé que tendré fuerzas extra. Ya me siento FINISHER, así que dedico la ultima vuelta a disfrutar de esto, correr por correr, tirarme agua por la cabeza para tenerla despejada y que no se me escape ni un momento.
Y pasan los kilómetros. En el 40 me espera Dani con el puño en alto y una sonrisa de oreja a oreja, me acompaña hasta 500 metros antes de meta, ya vamos hablando riéndonos y en fin… disfrutando. Un poco antes de meta se retira de mi lado diciéndome: “Disfruta tío, te lo has ganado, es tu momento”. Entonces me dirijo a la meta, se llega a la zona de meta, sólo quiero ver a Lore, que está en la grada de meta, está contenta, aunque ella tampoco parece que haya dudado nunca. Me da la camiseta de mis amigos para que me haga una foto con ella, ellos si son ironmans como amigos, luego se verán en Internet todos los mensajes de apoyo que me llegaban, amigos, familia, el club… Creo que eso explica por qué mi cuerpo tenía fuerzas que yo no sabía de donde salían.
Devuelvo la camiseta y… recta de meta. Lo siento, esto es más difícil aún de explicar, la recta la haces en una nube con toda la gente volcada, aplaudiendo, animando, gritando…. ¿Lo siguiente que recuerdo? 11:58:08 FINISHER.
Perdón por alargarme tanto, resumir doce horas en tan poco se me ha hecho muy difícil creo que si me pongo hago un libro entero.



13 Opinions / Comentaris:
Enhorabona Alvaro. És admirable el que has conseguit.
No estaria gens mal eixe llibre. El de coses que t'han de passar pel cap en eixes 12 hores.
Álvaro ENHORABUENA. Eres un crack tio. Felicidades por hacer cosas tan grandes.
Eres un ejemplo para muchos.
Miguel.
ERES UN MAQUINA TIO...MOLT GRAN!!!
definició de BESTIAL segun la Real Academia Española: adj. coloq. De grandeza desmesurada, extraordinario.
Això es el que ets, un esportista BESTIAL!!! que gran!!
Eres un exemple per a totes les generacions, i ultimament estic veient moltes noticies sobre l'altesime a Castalla. Espere que aquesta empenta que li doneu gent com Tu,Oscar,Ricardo (3ªa la Volta la Foia),Jose María (President del Club de Atletisme), i tots els membres del club, servixca per animar a la gent a apuntar-se al Club i fer-lo més gran,cosa que ja esteu aconseguint. Anims i seguix així
Enhorabona crack!!
ENHORABONA MAQUINA...!
enhorabona!!! se m'han posat els pèls de punta. Increible!!! estic flipant de vore açò!!! fastinant tio!!!!! eres un crack!!!!!!!
Enhorabuena, pedazo de explicación, al leerlo parece que estemos a tu lado corriendo y sintiendo tus emociones, eres un clack, terminar esa prueba ya es de superatletas. Enhorabuena de nuevo.
Se me han puesto los pelos de punta al leer la descripción tan realista de los sentimientos que se viven en una experiencia como esta.
El afán de superación del ser humano es extraordinario y tú eres un buen ejemplo de ello.
Enhorabuena!, tienes toda mi admiración.
ENHORABONA ÁLVARO!!!!! Persones com tú fan que ens motive més el esport i està vist que no hi ha res imposible. Seguix així!!
Chavalin Eres un Grande!!! ostias esta narracion es tan emotiva como la prueba que has hecho.... un abrazo
Es realmente increible realizar un ironman y probar el afán de superación de uno mismo. Mucha fuerza mental y no menos física. Muchas horas de dedicación y sacrificio.
Me alegro que nos hayas hecho partícipes a todos de tu experiencia.
No se puede explicar mejor...
Un abrazo!!!
Ya te lo hemos dicho uno por uno, y ahora te lo volvemos a decir......ENHORABUENA !!!! todos los miembros del Club estamos muy orgullosos por tu valentía.
Publicar un comentario en la entrada